Formularz rejestracyjny

Słowianie

19 Wrz Słowianie

Słowianie zamieszkują Europę wschodnią środkową i południową oraz pas północnej Azji od Uralu po Ocean Spokojny. Stanowią najliczniejszą grupę ludności indoeuropejskiej w Europie.

Słowianie byli ludem pierwotnym oddawali więc cześć siłom natury i bogom.

Dzielą się na :

Słowian wschodnich( Białorusinów, Rosjan, Ukraińców i Rusinów)

Słowian zachodnich(Polaków, Czechów, Słowaków, Serbołużyczan)

Słowian południowych – (Bośniaków, Bułgarów, Chorwatów, Czarnogórców, Macedończyków, Serbów i Słoweńców)

Niektóre ze świąt Słowian:

Dożynki, Święto Plonów, Wieńce – ludowe święto połączone z obrzędami dziękczynnymi za ukończenie żniw i prac polowych.

W czasach przedchrześcijańskich – etniczne święto słowiańskie, przypadające w okresie równonocy jesiennej (23 września).

Współcześnie obchodzone zwykle w jedną z niedziel września po zakończeniu żniw.

Dziady – przedchrześcijański obrzęd zaduszny, którego istotą było „obcowanie żywych z umarłymi”, a konkretnie nawiązywanie relacji z duszami przodków (dziadów), okresowo powracającymi do swych dawnych siedzib. Celem działań obrzędowych było pozyskanie przychylności zmarłych, których uważano za opiekunów w sferze płodności i urodzaju.

Jare Święto (Jare Gody, Topienie Marzanny) – w kulturze słowiańskiej kilkudniowy cykl obrzędowy przypadający, związany z zakończeniem zimy i powitaniem wiosny.

Noc Kupały (zwana też nocą kupalną, kupalnocką, kupałą) – słowiańskie święto związane z letnim przesileniem Słońca, obchodzone w czasie najkrótszej nocy w roku, co przypada około 21-22 czerwca.

Godowe Święto – (Szczodre Gody, kasz. Godë, śl. Gody) – dawne święto słowiańskie, przypadające w okolicy przesilenia zimowego, poprzedzone Szczodrym Wieczorem. Zwycięstwo światła nad ciemnością symbolizuje czas, w którym zaczyna przybywać dnia, a nocy ubywać – tym samym przynosząc ludziom nadzieję, optymizm oraz radość.

Zielone Świątki – polska ludowa nazwa święta majowego lub czerwcowego, według wielu badaczy pierwotnie związanego z przedchrześcijańskimi obchodami święta wiosny (z siłą drzew, zielonych gałęzi i wszelkiej płodności), przypuszczalnie pierwotnie wywodząca się z wcześniejszego święta zwanego Stado (jego pozostałością jest ludowy odpust zielonoświątkowy), a obecnie potoczna nazwa święta kościelnego Zesłania Ducha Świętego.

Ostatki, zapusty (lud. mięsopust, śląs. kozelek, odpowiednik prawosławnej maslenicy) – słowo to oznacza ostatnie dni karnawału od tłustego czwartku kończące się zawsze we wtorek, zwany w Polsce „śledzikiem” (w Wielkopolsce jest to tzw. „podkoziołek”). Następny dzień – Środa Popielcowa – oznacza początek wielkiego postu i oczekiwania na Wielkanoc. W ostatki urządza się ostatnie huczne zabawy,bale przed nadchodzącym okresem wstrzemięźliwości.

slowianie

Najważniejsze bóstwa przedchrześcijańskie:

Marzanna – słowiańska bogini symbolizująca zimę i śmierć, przez część badaczy uważana za demona.

Perun –  jedno z naczelnych bóstw słowiańskich. Uosobienie gromowładcy, boga grzmotów i piorunów.

Swarożyc  – słowiański bóg ognia ofiarnego i domowego (według Gieysztora), czczony na Połabiu.

Swaróg – słowiańskie bóstwo nieba, słońca, ognia (według Gieysztora ognia niebiańskiego) i kowalstwa.

Jasz – niebiański Bóg Polan

Dziewanna – pani lasów i gajów( w przekazach etnograficznych oraz źródłach staropolskich to bogini młodości, wiosny, zwierząt, łowów i dzikiej przyrody).

Łado – bóg słońca, wojny i prawa

Lela –  bogini miłości

Trzy Zorze – boginie losu

Nyja lub Nija – lechicki bóg podziemi, bogactwa, czarów, wodnych głębin i świata zmarłych.

Warto by było wspomnieć też o demonach , uważam że najciekawszymi istotami są te które przetrwały do dziś tzw Zmora nocna jest to istota półdemoczniczna która w wierzeniach słowiańskich męczyła ludzi śpiących.

Podobno wchodziła na ich brzuch lub klatke piersiową następnie dusiła oraz wysysała krew. Według ludowych podań zmorami zostawały dusze grzesznych niewiast, dusze ludzi skrzywdzonych, zmarłych bez spowiedzi, potępionych.

Zmorami często bywały siódme córki danego małżeństwa lub osoby, którym przy chrzcie przekręcono imię, ale „zmorowatość” dotykać też mogła osoby mające zrośnięte nad oczyma brwi lub różnokolorowe oczy.

Istnieją wierzenia (m.in. w centralnej Polsce), że zmorą zostaje po śmierci np. osoba, przy której na łożu śmierci (według innych wariantów w czasie chrztu), ktoś odmawiając Pozdrowienie Anielskie, przejęzyczył się i powiedział

Zmoraś Mario zamiast Zdrowaś Mario.

2

 

 

35

autor : Małgorzata Piórek – klasa III

Brak komentarzy

Dodaj komentarz