Formularz rejestracyjny

Program wychowawczy

  „Collegium Gedanense ”
„ Powinienem się nauczyć, że inni mogą być różni ode mnie, że mogą mieć inne aspiracje. Tego wszystkiego powinienem się nauczyć. Powinienem też uczynić jakiś wysiłek, aby inni mogli się nauczyć, że może być ktoś taki, jak ja, że może mieć taki sposób bycia, że nie jest on od razu i bezwarunkowo czymś, co zagraża innym.”             Jerzy  Grotowski                                                                 
I. Cele i zadania  programu wychowawczego
  1. Wspieranie rozwoju intelektualnego
  2. Wspieranie rozwoju emocjonalnego
a/ znajomość własnych emocji czyli samoświadomość
b/ kierowanie się własnymi emocjami czyli samoregulacja
c/ motywacja
d/ empatia
e/ nawiązywanie i podtrzymywanie związków z innymi ludźmi
  1. Kształtowanie środowiska wychowawczego i wprowadzanie procedur rozwiązywania problemów
a/ rozwiązywanie problemów klasowych
b/ budowanie kontaktu i porozumienia pomiędzy uczniami a nauczycielami
c/ współpraca z rodzicami
d/ procedury rozwiązywania sytuacji konfliktowych
e/ promowanie zdrowego stylu życia
  1. Propagowanie idei aktywnego uczestnictwa w życiu społecznym.
a/ odkrywanie i poszukiwanie własnych korzeni
b/ wychowanie przez kulturę
c/ znajomość i umiejętność korzystania z praw człowieka
II. Sposoby realizacji programu wychowawczego
I. Cele i zadania programu wychowawczego
Ad.1 Wspieranie rozwoju intelektualnego
Program wychowawczy w zakresie rozwoju intelektualnego polega przede wszystkim na:
–          Umożliwieniu uczniowi wyboru własnego rozwoju edukacyjnego. Pomaganie mu przy decyzji w jakie przedmioty chce zainwestować, czego chce się uczyć na poziomie rozszerzonym a które dziedziny wiedzy ma poznawać w węższym zakresie. W ten sposób jednostka podejmuje decyzje i postrzega ich konsekwencje.
–          Pomocy w rozpoznawaniu swoich własnych możliwości edukacyjnych i dróg ich ulepszania
–          Pomocy przy wyborze dalszego kształcenia
–          Pomocy przy szukaniu odpowiedzi na pytanie Czy warto się uczyć i dlaczego ?
Ad.2 Wspieranie rozwoju emocjonalnego
Głównym założeniem programu wspierania rozwoju emocjonalnego jest chęć podniesienia u młodzieży poziomu umiejętności społecznych i emocjonalnych w ramach programu kształcenia. W jego ramach szczególna uwagę należy zwrócić na pięć podstawowych kroków w budowaniu inteligencji emocjonalne. Pierwszym z ich jest:
 a/ znajomość własnych emocji czyli samoświadomość.
Nauka odczytywania emocji i ich określania pozwala na znacznie lepsze radzenie sobie w trudnych sytuacjach szkolnych, pozwala zachować zdolność jasnego myślenia i koncentracji, daje szanse na lepsze rozeznanie w sytuacjach nacisku, presji i dużego stresu. Szczególnie istotne jest pokazywanie związków między odczuwanymi emocjami a własnym zachowaniem, uświadamianie uczniom ich silnych i słabych stron, skłonność do refleksji wyciągania wniosków z doświadczeń, otwartość na informacje zwrotne.
 b/ kierowanie się własnymi emocjami czyli samoregulacja
Umiejętność zarządzania własnymi emocjami pozwala na panowanie nad swoimi stanami wewnętrznymi, szczególnie tymi związanymi z frustracja i niepowodzeniami szkolnymi, elastyczność w dostosowywaniu się do zmian. Uczenie i pokazywanie młodzieży, że istotne jest nie odnoszenie wszelkich niepowodzeń szkolnych tylko do siebie, utrzymywanie i nawiązywanie kontaktów z rówieśnikami, wykorzystywanie własnej intuicji do podejmowanych działań. Znajdowanie odpowiedzi na pytanie jak dział stres, jaki wpływ mogą mieć sami uczniowie na radzenie sobie ze stresem. Za szczególnie celowe jest pokazywanie technik ułatwiających dokonywanie zmian emocji i uczuć
c/ motywacja
Pokazywanie i zachęcanie młodzieży do przedstawiania sobie celów w tak pobudzający sposób, że będzie gotowa do wszelkich działań nakierowanych na osiągnięcie rezultatów. Umiejętności wytyczania celów ( osobistych i szkolnych) służyć może zwerbalizowanie celów, wizualizacja we wszystkich kanałach percepcyjnych: wzrokowym, słuchowym, kinetycznym oraz mobilizowanie energii do osiągnięcia celu. Wzmacnianie optymistycznego spoglądania w przyszłość buduje motywacje
 d/ empatia
Uczeń, który potrafi wczuć się w czyjeś emocje potrafi : dostroić się do rozmówcy, rozpoznać emocje u drugiej strony, radzić sobie z negatywnym przekazem, budować pozytywne relacje, prowadzić otwartą komunikację
 e/ / nawiązywanie i podtrzymywanie związków z innymi ludźmi
Tam umiejętność pozwala młodzieży na łagodzenie konfliktów, przewodzeniu w grupie, współpracy i współdziałaniu.
Program wychowawczy w zakresie rozwoju emocjonalnego polega na udzielaniu:
–          Wsparcia dla samodzielnego ukształtowania swojego światopoglądu przez ucznia  i własnego systemu wartości
–          Uświadomieniu uczniowi, że jest w pełni samodzielną jednostką, rozumną i niezależną w swoich decyzjach, zdolną zaspokajać własne potrzeby i kierować własnym życiem.
–          Pokazaniu, że konsekwencją samodzielności jest wzięcie odpowiedzialności za podjęte decyzje.
–          Pokazaniu, że człowiek jest w stanie samo realizować się tylko wśród innych i poprzez innych.
–          Udzielaniu wsparcia w budowie poczucia własnej wartości przez ucznia
–          Nauczenie się dokładnego postrzegania otaczającej rzeczywistości, oceny i wyrażania emocji
–          Nauczenie się panowania nad emocjami
–          Odbieranie i analizowanie informacji płynących z relacji z innymi ludźmi,
–          Wytwarzanie strategii własnego działania adekwatnie do sytuacji
Ad.3 Kształtowanie środowiska wychowawczego
 a/ rozwiązywanie problemów klasowych
Program wychowawczy dotyczący relacji uczeń-klasa ma określić dokładne relacje jakie zachodzą w danej grupie i pozycje jednostki w tej wspólnocie. Pozycja ucznia w grupie i związki , jakie łączą go z rówieśnikami odgrywają najważniejszą role w okresie dojrzewania w czasie pobytu w szkole średniej. Klasa stanowi małą społeczność w której uczeń uczy się określania i rozwiązywania problemów. To na terenie klasy dochodzi do najczęstszych i najgroźniejszych konfliktów. Tutaj rodzą się przyjaźnie i trudne konflikty. Atmosfera w tej społeczności ma duży wpływ na wyniki edukacyjne ucznia. Młodzież ma okazje przeżyć i przerobić rzeczywiste konflikty między nimi, ich przeżycia, uczucia, które są dokładnie przez nich samych pod okiem nauczyciela rozpoznawane, nazywane, rozwiązywane. Uczniowie uczą się, że nie chodzi o to, by zupełnie unikać konfliktów ale o to, by wyjaśnić nieporozumienia i przełamać wzajemną niechęć i urazy, zanim doprowadzą do otwartej walki.
Dużą pomoc dla nauczycieli w rozwiązywaniu problemów klasowych stanowi analiza procesu grupowego jakiemu podlega klasa. W tym celu omawia się daną klasę pod katem :
1)      Struktura grupy :
A/ lider (formalny, nieformalny)
B/ sympatie, antypatie
C/ konflikty
D/ koalicje, podgrupy
2)      Cele grupy
A/ jednostkowe
B/ grupowe
C/ wykonywanie zadań
D/ zaspakajanie potrzeb
E/ rozwiązywanie problemów członków grupy
3)      Role w grupie
A/ lider emocjonalny i zadaniowy
B/ ekspert
C/ strażnik zasad
D/ monopolista ( dąży do skupienia uwagi na sobie)
E/ biedactwo( poszukuje opieki, jest nieszczęśliwy)
F/   ulubieniec grupowy ( uwodziciel)
G/ kozioł ofiarny
H/ outsider, odludek
I/   błazen
J/   prowokator
K/ cierpiętnik
L/ nieważny,
Po ustaleniu kto, jakie pełni role w grupie następuje przeanalizowanie komu i w jaki sposób pomóc wyjść z danej roli np. z roli kozła ofiarnego. Dla dalszej pracy z grupą ważne jest ustalenie osoba lidera daje szansę na rozwój grupie, czy też warto pokusić się
o zmianę osoby w tej roli.
4)      Poziomu integracji
5)      Mocnych i słabych stron zespołu
A/ możliwości rozwoju
B/ szansę rozwoju dla grupy i poszczególnych osób
C/ ograniczenia
 b/ budowanie kontaktu i porozumienia pomiędzy uczniami i nauczycielami
 Realizacja programu wychowawczego przebiega na terenie szkoły, która musi być traktowana jako teren, na którym działają niezależne podmioty, z których każdy ma swoje prawa
i obowiązki. Podmiotami tworzącymi szkołę są: uczniowie, nauczyciele i rodzice. Zasadniczy wpływ na przebieg procesu wychowania mają relacje pomiędzy tymi grupami. Najwięcej kontaktów z uczniami na terenie szkoły mają nauczyciele. Relacje grona pedagogicznego
z uczniami powinny być zbudowane na wzajemnym szacunku i zaufaniu. Zadaniem nauczyciela w procesie dydaktyczno-wychowawczym powinno być :
1.      Jasne określenie granic swojej tolerancji wobec zachowań innych osób
2.      Otwarte i racjonalne prezentowanie swojego punktu widzenia
3.      Zdecydowane i konsekwentne reagowanie w przypadku naruszania swoich granic.
4.      Świadomość i otwartość swoich emocji
5.      Zawarcie umowy z klasą, określającej zasady współżycia i zachowania na lekcji
Szkoła jest miejscem w którym istnieje duża rozbieżność interesów, co powoduje nieuchronność konfliktów. O efektywności szkolnego systemu wychowawczego decyduje
sposób rozwiązywania pojawiających się konfliktów. W przypadku łamania zasad przez ucznia nauczyciel może odwołać się do wcześniej ustanowionej umowy i poinformować
o konsekwencjach płynących z faktu jej łamania. Może też zawrzeć nową umowę z uczniem. Najważniejszym przesłaniem w tym procesie staję się pokazanie możliwości rozwiązywania konfliktów, brania odpowiedzialności za zawarcie umowy i ponoszenia konsekwencji
z tytułu jej złamania.
 c/ współpraca z rodzicami
Istotną rolę w procesie wychowawczym odgrywają rodzice. Bez skutecznego oddziaływania ze strony rodziców rozwiązanie wielu problemów wychowawczych jest bardzo trudne a czasami wręcz niemożliwe. Dla szkoły zadaniem najważniejszym staje się wypracowanie polityki kontaktowania się z rodzicami w sposób, w którym szkoła odbierana jest jako sprzymierzeniec w rozwiązywaniu problemów wychowawczych. Tylko w przypadku przychylności ze strony rodziców możliwe jest wypracowanie wspólnej strategii postępowania wobec problemów wychowawczych dotyczących młodzieży. Podczas rozmów prowadzonych z rodzicami należy kierować się kilkoma zasadami.
Po pierwsze nie należy oceniać metod wychowawczych stosowanych przez rodziców ani nie kwestionować ich roli, znaczenia i kroków jakie podejmują celem poprawy położenia ich dzieci. Oceny są najczęściej szkodliwe i bezużyteczne. Urażają partnera swoją formą i bezwzględnością a jednocześnie nie dostarczają mu konkretnej informacji, o co tak naprawdę chodzi. Istotne jest przy tym, żeby samemu jasno wyrażać własne potrzeby, obawy i uczucia.
Po drugie należy dokładnie rozpoznać, na czym polega problem wychowawczy zgłaszany przez rodziców. Umiejętność słuchania jest podstawowym narzędziem dobrego kontaktu i porozumiewania się. Niezbędnymi elementami dobrego i uważnego słuchania jest parafraza, odzwierciedleni i prowadzenie rozmowy( często porządkuje to chaotyczne wypowiedzi)
Po trzecie, po sformułowaniu problemu należy poszukać rozwiązań, które byłyby zadawalające dla wszystkich stron. Dobrze jest, jeżeli rodzice mają poczucie, że problemy ich dzieci są także problemami szkoły i w szukaniu satysfakcjonujących rozwiązań nie są pozostawieni sobie.
Istotnym elementem wzajemnej relacji pomiędzy rodzicami a nauczycielami jest sposób przekazywania opinii i informacji na temat postępów edukacyjnych dzieci. Formami współpracy z rodzicami są :rozmowy telefoniczne, podczas których przekazuje się informacje dotyczące frekwencji ucznia na lekcjach ; spotkania w szkole, przy czym rozmowy dotyczące problemów wychowawczych odbywają się w obecności ucznia
d/ procedury rozwiązywania sytuacji konfliktowych
W przypadku nagminnego naruszania umów i statutu szkoły przez ucznia przeprowadza się rozmowę dyrektora z uczniem, która ma ustalić co trzeba zmienić, żeby zniknął problem. Celem takiej rozmowy jest wytłumaczenie mu co takiego się stało. Chodzi o to, by uczeń zrozumiał że swoim zachowaniem narusza granice drugiego człowieka i szkoła nie pozostaje na to obojętna. Jeżeli rozmowa ta nie przyniesie rozwiązania problemu, to wówczas zawiera się z uczniem i rodzicami kontrakt w którym szczegółowo określa się co musi ulec zmianie w postępowaniu ucznia oraz czas trwania kontraktu. Kontrakt jest umową na którą druga strona musi wyrazić zgodę, jeśli chce by jej aktualny problem został rozwiązany. Powinien także określać konsekwencje jego złamania. Sens takiego działania sprowadza się do pokazania uczniowi, że w życiu społecznym obowiązują określone reguły, których złamanie grozi poważnymi konsekwencjami. Nie wywiązanie się z kontraktu przez ucznia prowadzi do zawieszenia go lub skreślenia z listy uczniów.
Stworzenie spójnego systemu wychowawczego wymaga współdziałania wszystkich działających w jej obrębie podmiotów. Szczególnie istotne wydaje się być uczestnictwo młodzieży życiu szkoły. W szkole zdarzają się setki drobnych i uciążliwych konfliktów, które trzeba rozwiązywać. Potrzebna jest ścisła współpraca, pozwalająca na odpowiednio szybkie reagowanie z zachowaniem poczucia posiadania wpływu na to co się dzieje w szkole przez wszystkie podmioty..
e/ promowanie zdrowego stylu życia
Zadaniem szkoły jest kształtowanie odpowiedzialności za zdrowie własne i społeczności, kształtowanie stylu życia i środowiska sprzyjającemu zdrowiu. Program wychowawczy szkoły w zakresie promowania zdrowego stylu życia koncentruje się na czterech zasadniczych celach:
            – promocji zdrowia
            – profilaktyce uzależnień
            – przygotowaniu młodzieży do życia społecznego
            – przeciwdziałaniu agresji i przestępczości
Szczegółowe zadania i sposoby realizacji sformułowane zostały w szkolnym programie profilaktyki, który stanowi integralną część programu wychowawczego szkoły
Ad.4 Propagowanie idei aktywnego uczestnictwa w życiu społecznym
a/ odkrywanie i poszukiwanie własnych korzeni
Ostatnim elementem programu wychowawczego szkoły jest propagowanie postawy otwartości na problemy własnego narodu, społeczeństwa i świata w którym żyjemy i za przyszłość , którego ponosimy szczególną odpowiedzialność. Postawa otwartości zawiera w sobie elementy poznawania własnej tradycji, kultury, historii zarówno w skali całego państwa jak i własnego regionu. Za szczególnie ważne uznajemy propagowanie idei tzw. Ojczyzny lokalnej”. Realizacja tych zadań ma przebiegać poprzez uczestnictwo w wystawach, zwiedzanie miejsc związanych z naszą historią. Ważnym zadaniem jest zachęcanie uczniów do poznawania historii własnej rodziny, szczególnie miejsc, skąd wywodzą się ich rodzice, dziadkowie i bacie.
b/ wychowanie przez kulturę
Kultura odgrywa ważna rolę w utrwalaniu wartości norm danego społeczeństwa, z drugiej strony stwarza istotne możliwości dla kreatywności i zmiany. . Poznawanie i kontakt z kulturą to uczenie wrażliwości i otwartości na różnobarwny,  zróżnicowany świat.
c/ znajomość i umiejętność korzystania z praw człowieka
Zadaniem programu wychowawczego oprócz samej znajomości praw jest kształtowanie umiejętności i postawy , która pomoże uczniom chronić swoje prawa przed ich naruszeniem. Ponadto uświadamianie, że wszystkim nam przysługują te same prawa i wolności i że są one ograniczone prawami i wolnościami innych ludzi.
II. Sposoby realizacji programu wychowawczego
               Obszar
          Sposoby realizacji
Intelektualny
– zajęcia lekcyjne, tworzenie atmosfery nauki
– zwiększona liczba zajęć z programu rozszerzonego
– zajęcia dodatkowe dla zainteresowanych
– rozmowy wychowawców i nauczycieli na temat zainteresowań edukacyjnych i planowania przyszłości
– pomoc przy wyborze studiów
– rozmowy z rodzicami prowadzone ze szczególnym naciskiem w jaki sposób wspierać motywacje do nauki wśród młodzieży
– zwracanie uwagi w rozmowach z uczniami na ich mocne strony, szukanie pozytywów
– zajęcia dodatkowe z osobami wymagającymi szczególnej pomocy
– rozmowy z pedagogiem szkolnym
– spotkania z przedstawicielami wyższych uczelni
– „Dni otwarte „ na uczelniach
– udział w konferencjacj i wykładach organizowanych przez stowarzyszenia, fundacje i wyższe uczelnie
Emocjonalny
– rozmowy z uczniami prowadzone przez nauczycieli i wychowawców a obejmujące wszystkie sfery
– pomoc ze strony nauczycieli w określaniu s stanów emocjonalnych
-kształtowanie u wychowanków umiejętności dzielenia się emocjami
– reagowanie na trudne sytuacje rodzinne i osobiste poprzez udzielania wsparcia
– analiza stanów emocjonalnych poszczególnych uczniów na posiedzeniach rad pedagogicznych i podczas rozmów na przerwach lekcyjnych
– ustalenie sposobów udzielania pomocy emocjonalnej
– ścisła współpraca z rodzicami
– udzielanie wsparcia i pomocy w trudnyc sytuacjach stresowych
– stosowanie technik redukcji stresu i relaksacji
– kształtowanie umiejętności radzenia sobie z problemami
– szkolny program profilaktyki
Zdrowotny
-realizacja szkolnego programu profilaktyki
– zajęcia z wychowania fizycznego
– organizowanie Dni Sportu z udziałem nauczycieli
– organizowanie wyjazdów rowerowych, na narty, rekreacyjnych itp.
Społeczny
– rozwijanie umiejętności komunikacji interpersonalnej
– kształtowanie umiejętności współpracy z grupa poprzez organizowanie wspólnicy wyjść, świąt,
– zaznajamianie uczniów z prawami człowieka i obywatela zarówno na lekcjach jak i podczas akcji szkolnych
– organizowanie corocznych zbiórek dobroczynnych na hospicjum
– realizacja planów wychowawczy na godzinach wychowawczych
– realizacja szkolnego programu profilaktyki
Kulturalny
– wychowanie w poszanowaniu tradycji i życia kulturowego
– wyjścia klasowe lub grupowe do kina, teatru, opery, na wystawy
– organizowanie imprez kulturalnych na terenie szkoły np. wystawy, spotkania
– zajęcia dodatkowe np. zajęcia teatralne, filmowe itp.